 07-06-2010 Verslag kamp 2010
Men neme 27 jeugdleden, 6 kampleiders, een kamphuis in Nunspeet en als extra ingrediënt twee ontzettend zonnige dagen met een temperatuur van 26 graden. Mix het allemaal door elkaar en wat krijg je dan…? Een kampweekend waar we allemaal een hoop lol hebben beleefd.
Voor een groot aantal nieuwe kampleiders, lag de edele taak dit weekend te begeleiden en alles een beetje in toom te houden. Marcel, Sander, Cherieda en Lucas zijn dan ook tijdens de diverse kampcommissievergaderingen voorzichtig aan voorbereidt op dit avontuur met weinig slaap en achteraf veel spierpijn.
Rond half acht op vrijdagavond kwam iedereen binnendruppelen bij het kamphuis. De tafels waren reeds gedekt door Cherieda terwijl in de vroege middag zij samen met Sander en Erik de buurt al hadden verkend en voorbereidingen hadden getroffen voor het avondprogramma. Soep en broodjes stonden klaar en we konden dus al snel aanvallen voor het avondeten. Na het eten was de corveebeurt voor de dames A wat uiteraard garant stond voor een schone keuken en een stijging van de zeespiegel met 30 centimeter.
Terwijl in de tussentijd een ieder nog het bed kon opmaken, was de leiding al druk bezig met overleg voor het avondspel water-vuur-spons. In het achtergelegen kleine bos was plaats voor vier groepsposten, een geldpost en een medicijnpost. Met als doelstelling wie de meeste medicijnkaartjes had gekocht, moesten we bekennen dat team blauw tot twee keer toe de grootste overwinnaar was met het spel. De tweede keer zelfs, hadden ze bijna 70% van de medicijnkaarten in handen.
 Klokslag elf uur moest het stil zijn. Buiten mocht er alleen nog met gedempte stem worden gepraat. En dat is voor een heleboel jeugd een hele grote uitdaging. Gelukkig kwam de beheerder pas rond half twee in de nacht polshoogte nemen. Als kampleiding hebben we er weer een ervaring bij. Wij wijzen de kids terecht, de beheerder wijst de kampleiding terecht… Maar een ding is duidelijk, die beheerder willen we vast nog wel een keer in ons team hebben! Deze man had invloed! Iedereen was ineens doodstil. Ook de kampleiding! Okee, behalve Carlo die doodleuk vroeg: “En wie bent u?”. Maar na het antwoord “Ik ben de beheerder!” was ook hij doodstil…
Dank aan Sjoerd, Roy, Lorenzo en Carlo voor jullie euhm.. warmte die jullie met liefde gekweekt hebben… Stelletje pyromanen!
De eerste nacht voltrok zich redelijk rustig. Dat wil zeggen, af en toe wat hard stemgeluid en bijna niemand die sliep. Bij de C-mix lag dat gedeeltelijk anders. Die waren rond twaalf uur naar bed gestuurd. En dat leek best wel goed te gaan. Dat had ook meer te maken met het feit dat Cherieda gesteund door Yvette een heuse nachtwacht hadden georganiseerd. Met een bovenverdieping waar een ieder slaapt en slechts één trapgat, is de unieke positie voor de wachthoudende wel bekend. En daar zaten zij dan voor het trapgat de gang inkijkend, met zicht op elke kamerdeur.
Kamerdeurtje open, twee oogjes die keken of de kust veilig was, deurtje wat verder open en voordat de voet nog de drempel kon passeren… “Dicht die deur en slapen!!” Boem! Deur dicht en weer tien minuten rust. Dit patroon herhaalde zich ongeveer twee uur lang.
Uiteindelijk is een deel van de leiding rond half drie in de nacht begonnen aan het herlaadproces voor de volgende dag. Het andere deel heeft uiteindelijk nog één of twee uur kunnen slapen. Getuige deze foto waarop duidelijk het verschil tussen één uur of twee uur slaap te zien is.
En daar zit natuurlijk wel een oude militaire survivaltraining achter. Neem een halve bak met koffie, chocolade hagelslag, fruithagelslag, stukje ham en kaas en doe om het af te maken er nog een klontje boter in. Erik weet nog steeds niet waarom een aantal van die kinderen zeiden “Nee joh! Gatver! Niet doen joh!”…
Of het was uit zorgzaamheid om hem of omdat ze bang waren dat ze onder gespuugd werden. Uiteindelijk hebben we maar geen foto’s meer gemaakt van de boterham met pindakaas, maggie en zout. Toen Erik tegen een enkele C-mixer zei dat bij een eerstvolgend trainingsweekend voor de C-mix soortgelijke oefeningen er ook voor hun aan zitten te komen, werden een aantal oogjes groter.
Al vroeg in de ochtend kwam onze versterking binnen. Sandra en Marieke hebben het ochtendprogramma voor hun rekening genomen en tot laat in de avond hebben zij op alle mogelijke manieren het team ondersteund. En daar zijn we ze zeer dankbaar voor! Het geeft je als kampleider toch even een moment van rust. (Ja toch? Marcel?)
Maar die rust wilde niet alleen de kampleiding nemen, ook het vaste kliekje Jongens B had daar een handje van. We gaan ze niet meer noemen, want het kwartet is hier al eerder genoemd. Waar waren S, R, L, en C toch?... Aha! Ver achter op het veld lagen zij daar lekker te slapen. Gealarmeerd door Erik kwam Lucas meehelpen dit stelletje wakker te houden. Wij niet slapen? Jullie ook niet! Tot twee maal toe hebben we ze wakker geschopt. En wees blij dat jullie ver, heel ver achter op het veld lagen. De emmer met water was te zwaar om over die afstand mee te nemen!
|
Na een verfrissend spel met sponzen gooien op iemand die een dienblad met bekers water naar de overkant moest brengen, werd iedereen wel weer wakker genoeg. Tijdens de lunch was iedereen weer goed wakker geworden en konden we in de tussentijd de zeepbaan gereedmaken. Met drie man sterk gingen de baanmeesters aan het werk in de volle zon en na ongeveer een half uur was de baan van 8,5 x 10 meter klaar. De nodige hoeveelheid water en groene zeep erop en zelf dan maar even testen. Eenmaal goed bevonden, werd het tijd om het zeephandbaltoernooi te laten beginnen.
De mentaliteit van de kampleiders was goed te noemen. Dit was het enige spel waar zij zelf ook in meededen. En al voelt men zich dan weer even kind, het gevoel van geen genade zoals een volwassene dat moet kunnen, werd dan ook duidelijk gemaakt. Team Nederland heeft het zeephandbaltoernooi gewonnen! |
|
 Hierna was er weer even de tijd om te douchen, beetje te chillen, beetje relaxen en vervolgens konden we aan tafel voor het avondeten. De bal gehakt met patat, salade en appelmoes. En na zo’n inspannende dag was dat een aangename maaltijd.
En dan nog even iets over het corvee. Met name de Heren A Junioren dwongen respect af met hun wijze van corveedienst. Als een geoliede machine, samenspel en inventiviteit, waren zij snel klaar met de grootste afwas die er in een kampweekend is. Namelijk die van de zaterdagavond.
 De bonte avond stond voornamelijk in het teken van de “Ei-op-mijn-kop”-show waarbij de vier teams streden om zo min mogelijk eieren tegen hun kop kapot te slaan. In de bak met eieren zaten hard gekookte, zacht gekookte en rauwe eieren. Met een tintje “Ik hou van Holland” en hints, werd dat een smerig spektakel.
Vooral toen spelshowmaster Erik het niet kon laten dat ene zachtgekookte eitje op de tafel nog eens platter te slaan dan plat kon zijn. Bijna door de tafel heenslaand met een stevige kreet die uit het niets opkwam, spatte het ei onder zijn hand vandaan en iedereen in een straal van 5 meter werd dan ook wel door eierschil en eiwit geraakt.
 Later tijdens de show heeft Justin nog het geheime recept prijsgegeven aan Sjoerd voor de beste haargel die je maar kunt bedenken.
Rond de klok van twaalf uur, gingen de junioren nog even het dorp in voor een kroegentocht. Echter na anderhalve kroeg en een afschrikkende uitsmijter, waren zij na het nuttigen van een drankje en het eten van een kapsalon al weer redelijk snel terug.
Gezien de inspanningen van de zaterdag, zag het er heel sterk naar uit dat we een goede nachtrust zouden gaan krijgen. Een groot deel was al richting bed om een beetje te chillen, een beetje te relaxen en automatisch ging daar het lampje dan ook uit. En dan de Die Hards van Jongens B die bijna met hun ogen dicht aan het pokeren waren.
Dat was het teken om ofwel de bank ofwel het bed op te gaan zoeken. Onze kampleider Sander heeft het laatste restant pokerspelers tot een uur of vier begeleidt en is daarna als laatste het bed in gedoken.
 De volgende ochtend was het dan weer tijd voor een ander oranje tenue. Sander en Erik hadden namelijk die zondagmiddag nog een wedstrijd te spelen. Wat deze twee kampleiders zelf niet in de gaten hadden, was de code 24/7. En dat was eigenlijk wel zo’n beetje hetgeen de kampleiding met zijn allen heeft uitgevoerd. 24 uur paraat, maar gelukkig geen 7 dagen!
Al met al weer een gezellig en leuk kamp gehad. Doelstelling bereikt, de koters weer doodop retour afgeleverd en dan nu maar tijd maken voor de kampfilm. En geloof ons, die gaat leuk worden! In de tussentijd zult u nog geduld moeten hebben en het moeten doen met de foto's...
Marcel, Cherieda, Rosita, Lucas, Sander, Marieke, Sandra, Erik
|