01-07-2011 Verslag Kamp 2011
Weken, zo niet maanden heeft de kampcommissie ernaar toegeleefd. Daar waar zij zo hard voor gewerkt hebben, een kampweekend van ongekende proporties. Eentje die jubileumwaardig moest worden. Eentje waarvan de jeugd nog later zal zeggen: “Dat was echt een vet kampweekend!”
Tja, dan moet je dus goed je best doen en dankzij wat tips extern en vanuit de kampcommissie kwam Heino Summercamp tevoorschijn.
De busreis
Om het idee te krijgen van een geheel verzorgd uitje, komt daar natuurlijk een bus bij kijken. Een busreis van twee en een half uur op de heenreis, maar dat mocht de pret niet drukken. Gezellig bij elkaar, lekker knus en tijd genoeg om even bij te praten. Echter waren we nog niet een half uur onderweg of er begon een spanning voelbaar te worden.
 “Ik moet naar de W.C.” zei kleine Alexander…
“Euh, kun je het niet even anderhalf uur ophouden?!” werd hem gezegd met nogal serieuze toon, waarop het gezicht van Alexander enigszins boekdelen begon te spreken. Meenden ze dat serieus? Van schrik begon zich een traan te ontwikkelen. Nooit zou hij dat volhouden!
Al gauw waren we in conclaaf met de chauffeur.
“Ga er maar van uit dat we de eindstreep niet droog gaan halen…”
Maar om de druk wat op te voeren, zouden we niet eerder stoppen dan pas na drie kwartier reistijd achter de rug gehad te hebben. In de tussentijd verzonnen we wat manieren om Alexander’ s druk te verminderen. Eenmaal aangekomen op een parkeerplaats naast de Total kon Alexander zijn Total Drop maken en uiteraard, gaat er eentje, dan komen er vanzelf meer. Na deze tussenstop kon de reis weer zonder drukke zorgen verdergaan.
Nu was het plan om tijdens dit kamp goed op te letten op diegenen die in slaap zouden vallen. Nog geen tien minuten later was het al feest in de bus. Jaromir zat al in dromenland en de kampcommissieleden waren goed geïnstrueerd om direct een sein te geven aan de cameraman. Alhoewel we eigenlijk hadden gehoopt op slapers op het grasveld ergens op het kamp, waarna we ze uit de dromen zouden helpen met een emmer water, was het even improviseren voor slapers in de bus. Edoch, we waren voorbereid genoeg om de camera in aanslag te hebben in combinatie met een fluit. Nu is de videocamera tijdens het kamp defect geraakt (snik…) dus we hebben nog geen idee of we goed in beeld hebben kunnen brengen hoe Jaromir zich een hoedje schrikt terwijl er vlakbij gruwelijk hard op de fluit werd geblazen. Naast Jaromir waren er nog wel wat slachtoffers. Wij konden er in ieder geval om lachen!
De aankomst
 Eenmaal aangekomen op het kampterrein, was het een heuse verhuizing om alle koffers, tassen, kisten en meer naar het kamphuis te brengen. Dit was één van de zaken waar Erik op bedacht was, dus inchecken bij de receptie zou zijn klus worden ahum…
Ondanks het eten in de bus, was er voor de kleine honger voor de meesten nog tijd voor een traktatie. Drie pizzapunten. Dat dit voor sommige pubers niet genoeg was, bleek al gauw. Maar met vijf euro voor een hele pizza, wisten die groeistuip onderhevige tieners wel waar het eerste deel van hun zakgeld aan op ging.
Het avondspel
 Nadat de kamers ingedeeld waren, was het tijd voor het eerste spel. Levend bingo. Bingo waar je bij elk cijfer op je kaart een voorwerp moest zien te vinden binnen het kamphuis, je eigen tas, een tas van een ander en desnoods bij de buren. De voorwerpen varieerden van ballon tot aan… condoom.
Gek genoeg, ondanks de leeftijdsverschillen, was er duidelijk geen verwarring tussen beide voorwerpen…
Terechte vraag van één van de jongere jeugdigen “Waarom neem je nu een condoom mee?”
Die vraag konden wij ook niet beantwoorden dan alleen aan te geven dat ze nu dicht zijn en op de terugreis ook. Met 3 uur slaap in het hele weekend, met zijn allen bij elkaar, waar haal je de tijd en privacy dan vandaan?
De klok sloeg rond elf uur in de avond, nog tijd om even het terrein te verkennen, dus op naar de disco! Tussen vier gigantische speakers en een halve bus omgebouwd tot bar en discotheek, konden alle kids even jumpen en dansen en genieten van herrie die meer ritmisch klonk dan het gekrijs en gegil in het kamphuis. Alhoewel, de A-Junioren konden later dat weekend wel beamen dat de geluidskwaliteit niet erg denderend was…
“Ik mis iets! De bas!”
Ondanks dat, was het een aangenaam vertier op het kampterrein.
Het nachtspel
Rond half één in de nacht, was het tijd voor het nachtspel. Zoek de flitser. Zo’n vijf minuten lopen langs het spoorlijn, kwam men op het St. Jacobsgat. Een terrein ter grootte van zo’n vier voetbalvelden met bos en water waar drie flitsteams verstopt zaten met rebussen. Aan de kampgangers de taak om de flitsers te vinden en de rebussen op te lossen. Dit was ook het tijdstip waarop de camera voor het eerst kuren begon te vertonen. Enerzijds boos, anderzijds opgelucht. Geen kampfilm! Geen 300 uur werk en risico op een scheiding! De kids blijft de ervaring wel bij. Dat het niet overgedragen kan worden aan het thuisfront, jammer dan. Dan maar een uitgebreid verslag.
En dan vooral even lof aan Co, de oud eigenaar die vijftig jaar geleden Heino Summercamp oprichtte. Wij hadden hem al eerder ontmoet tijdens de rondleiding op 8 april.
U moet zich voorstellen. Sinds 2007 dat ik meeloop met kampweekenden, is het altijd het gedonder dat het om 23:00 uur stil moet zijn. Nergens waar je even lekker uit je bol kunt gaan door af en toe een luide kreet te uiten midden in de nacht. Ook bij Heino gelden er regels om de rust van de andere 955 mogelijke kampgangers op het terrein niet te verstoren. Stilte om 0:00 uur. Zo luiden de regels.
Echter, Co woont ongeveer tweehonderd meter van de ingang van het St. Jacobsgat. Co is op leeftijd en zal daarom iets minder last van herrie hebben. Zoals hijzelf zei, als je een leuk nachtspel wilt hebben zonder in de stress te raken dat de kinderen herrie maken, St. Jacobsgat is de plek! Stiekem het kampterrein in stilte verlaten en ga je gang!
Toch was het wel even wennen. Sommige junioren wisten dermate geluid te produceren waarvan we zeker weten dat dit tot ver in de wijde omtrek te horen zou zijn. We hebben er nooit iets over gehoord, dus Co had toch gelijk!
Op de terugweg was het even tijd voor een nieuw fenomeen. Planken (spreek uit als plenken). Op de gekste plekken stokstijf liggen. De term had ik nooit van gehoord, de uiting ken ik wel. Elke nacht lig ik namelijk ook op de middenstreep van de rijksweg, de één noemt dit dan planken, ik noem het een ongelukkig huwelijk. Maar dit is juist zo leuk in de omgang met de jeugd! Learning all the time!
Chillen met de boys
En zo is het vrijdag diep in de nacht. Slapen is iets voor watjes, maar even chillen, relaxen en weer een beetje chillen op bed met af en toe je ogen dicht mag. Zodoende was het tijd om even te chillen bij de B-Boys op hun kamer. Ware het niet dat de bedden al tegen de deur geparkeerd stonden en een gemiddelde B zich tussen de muur en trap kon wurmen, was dit toch wel een uitdaging. Edoch, geslaagd! Die cursus slangenmens is toch niet voor niets geweest!
“Is er nog een plekkie vrij om te liggen?“ Sjoerd verwees me naar boven, een plek waar de tassen geparkeerd konden worden, maar er lag zowaar ook een matras. Heerlijk! Even chillen, beetje relaxen en als het even kan, oogjes dicht. Totdat Lorenzo binnen kwam en meteen paniekerig vroeg of ik ook in zijn slaapzak lag. “Natuurlijk! Ik ben gek op je geur!” Dat bracht de stemming al meteen weer op niveau. Die slaapt niet meer vannacht!
Na wat pubergein en op niveau komen voor volgend seizoen, bedankte ik de B-Boys voor een uurtje gezelligheid om vervolgens tot een recordpoging te komen. Eerste nacht kamp, de kans om vier uur slaap te pakken! Edoch, schijn bedriegt. Het werden er slechts twee.
De zaterdagochtend
 De wekker ging. Half acht, tijd om op te staan, douche pakken en dan gezamenlijk aan het ontbijt. Ook iets wat de kampleiding niet hoefde te regelen. All inclusive! En na dit ontbijt was het tijd voor diverse outdoor activiteiten. Deze activiteiten zijn verzorgd door Heino. Een hoogteparcours tussen de bomen, blaaspijp schieten, stepbike, kano varen en boogschieten. Een programma van half tien in de ochtend tot half één in de middag. Ondanks het natte weer, was het een geweldig avontuur!
Ook voor de Heino instructeurs was het een ervaring rijker. Ondanks het feit dat het niet de eerste maandag van de maand was stipt twaalf uur, zijn ze toch getuige geweest van een heus BB-alarm.
Tja, op het platteland heb je niet overal van die moderne sirenes. En voor dat soort gevallen hebben wij Eva…! Slechts een bijna kantelende kano in het water is meer dan genoeg om 120 dB te produceren. De pijngrens die de instructeurs dus konden ervaren.
Uitwijkplan
Na de lunch en het dreigen om de boterham met ketchup en mayonaise voor de frikandel tegen Sjoerd zijn gezicht te drukken, was het tijd voor de kampleiding om bij elkaar te komen. Met slechts 13 graden en regen, was dit niet het moment voor zeephandbal.
Tijd voor een uitwijkplan en dus tijd om snel Levend Stratego in elkaar te zetten. Wat heerlijk als je bij Heino bent! Even achter de computer, Google, PowerPoint, printen en klaar! Het middagprogramma was ingevuld. Verstoppen van de vlaggen en starten! Edoch, de rode vlag is dermate goed verstopt dat we hem nooit meer terug hebben kunnen vinden…
BBQ
 Al jaren had de kampcommissie het erover. Het zou toch wel erg tof zijn om tijdens kamp te barbecueën… Zo gezegd en nu ook maar eens zo gedaan! In een overdekte buitenbar stond een gigantische braadpan waar we kilo’s vlees op hebben kunnen laten garen. Meer dan genoeg te eten voor iedereen. Nog nooit hebben we zo relaxed aan een avondmaal gezeten met 44 man!
Wederom nog even Sjoerd pesten door te dreigen wat pindasaus in zijn gezicht te smeren. Maar hij had het al snel in de gaten. Waarop hijzelf de lol er ook wel van inzag en vervolgens de niet oplettende Vado een vork vol pindasaus voor zijn gezicht hield. Echter had ik al zo’n vermoeden dat…
Juist ja! Precies zoals het in een split second in mijn hoofd speelde! Vado kijkt om, schrikt en slaat vervolgens de vork uit Sjoerd zijn hand. Echter zat Lorenzo naast Vado die de volle laag pindasaus in zijn nek kreeg. Als een klein kind heb ik kennelijk staan springen en lachen… Hehehe!
Na het eten was er alleen een kleine uitdaging. U ziet op de foto hoe groot de pan is. Tel daarbij op het aantal liter vet wat in de pan achterbleef. Nu hadden we slechts één flesje afwasmiddel meegekregen en een schuursponsje. Hoe wil men dan dat we dit schoonmaken? Alle pogingen ondernomen om de pan op te tillen en het vet eruit te laten lopen, strandden. Er zat niets anders op dan te wachten tot het gestold was. En dat zou nog wel even een tijdje duren… Gelukkig hebben we de gastvrouw van Heino kunnen overtuigen met het verhaal "What's wrong with this picture?" Grote pan, één miezerig schuursponsje en een flesje afwasmiddel. Na overleg met de keuken, zou Heino Summercamp dit zelf regelen. Pfew!
Na het eten had men een aantal uren om zelf in te vullen. De meeste jeugd vertrok daarop richting de disco. Alle C- en B-jeugd kon lekker hun eigen tijd indelen op het terrein tot middernacht. De A-junioren en een deel van de leiding zouden zich verzamelen bij de disco om rond elf uur met een bus richting Zwolle gereden te worden.
Gerard de buschauffeur
De bus werd bestuurd door Gerard, een rasechte op leeftijd zijnde bewoner uit Heino. Dat was wel duidelijk door het accent waar hij de passagiers mee toesprak gedurende de rit. Toch wel opvallend hoe deze chauffeurs kunnen rijden terwijl ze ook nog de microfoon hanteren, of… Nee dus. Daar werd al bijna een fietser van de weg gedrukt. Gerard was de rotste niet en zei dat mevrouw niet zo boos moest kijken en gewoon moest doorrijden. Waarop ik het toch niet kon laten om te zeggen dat ze wellicht toch wel een klein beetje voorrang had. Marcel en Lucas hadden nogal moeite om hun lach in toom te houden wegens het tafereel wat zich voor hun ogen afspeelde.
Gerard had al snel en opmerkelijk een band gecreëerd met de groep.
“Nu zijn jullie nog helder, dus… Weten jullie waarom een ei een ei wordt genoemd?”
Dit was een raadsel wat uiteindelijk na vijf minuten resulteerde in een luide vraag om het antwoord.
“Nou, je kunt natuurlijk niet zien of het een hij of een zij is, dus laat je het in het midden, een ei dus!”
En omdat zijn buurman de buurman van de buurman is, die slechts 67 miljoen bezit, liet hij ons even zien in wat voor mooi huis hij dan wel niet woont.
De stemming zat er al goed in. Tijd voor een rondje om de kerk. Er staat namelijk een kerk midden op een plein waardoor je met de bus letterlijk een rondje om de kerk kunt maken, en zo geschiedde.
Eenmaal aangekomen in Zwolle, waar ons nachtelijk avontuur zou plaatsvinden, vond Gerard het nog even belangrijk dat we allemaal op een afstandje naar hem keken.
En daar deed hij vlekkeloos en supersnel de Charleston Knee Swap dance!
Het was duidelijk… Bij het inchecken kregen we een Oscarnominatiekaart mee om in te vullen wie de leukste of beste medewerker was van Heino Summercamp. Hier hoefden we niet lang over na te denken. Gerard was unaniem genomineerd!
Terwijl de A-jeugd een leuke bardancing had gevonden met hele kleine speakers aan de wand (ik heb er tien geteld) maar met een oorverdovende beukdreunbas waar ze op het Summercamp nog een puntje aan kunnen zuigen (grootte is dus niet de issue…), hadden we de grootste plezier.
Na wat drankjes was het rond de klok van drie uur in de nacht, tijd om met de bus terug te keren richting het kamp.
Brandalarm
Maar ondertussen had zich al een en ander afgespeeld in het kamphuis. Het brandalarm was afgegaan. Nu was de achtergebleven leiding klaarwakker, echter de kids namen het niet zo nauw met een mogelijk evacuatieplan. Menigeen sliep gewoon door of bleef rustig in de kamer wachten.
En zo hoort het! Als BHV-er dien je eerst polshoogte te nemen en daarna te bepalen of het evacueren wordt of verder chillen.
Gelukkig ging het (valse) alarm af bij de buren en kon men gewoon binnen blijven.
02:30 uur. Noodnummer, arme Sandra
Terwijl we met de A-jeugd netjes op tijd rond de klok van drie uur verzamelden bij het vertrekpunt, was al iets eerder het noodnummer gebeld met de vraag waar we bleven. Arme Sandra werd uit haar slaap gewekt door de telefoon. De buschauffeur van de terugreis had begrepen dat hij om drie uur weer bij het kampterrein zou zijn. Nu was dit niet helemaal correct en ook Sandra was daarvan op de hoogte.
Tja, dan heb je drie nummers opgegeven van de kampleiding, zowaar alle drie aanwezig tijdens het uitje, en wie had ons gebeld? Juist… Niemand…
Half vier in de nacht… Zou het er toch van komen om tot een recordpoging te komen?. Tweede nacht kamp, de kans om vier uur slaap te pakken!
Door omstandigheden moest ik als dienstdoende EHBO-er mij melden om een nat verband te verwisselen en even iemand te troosten. Daarna had ikzelf ook even slachtofferhulp nodig en zo zaten Sander en ik nog over van alles na te praten wat er allemaal in het afgelopen seizoen is gebeurd en wat nog komen gaat. Half zes in de ochtend, ineens hoorden we vogels fluiten. Was het daarnet niet donker?
Jammer. Gemiste kans. Het werd weer slechts één uurtje slapen.
Zondagochtend training
Ondanks het wat brakke gevoel van enkele A-junioren, vonden zij toch de energie om de C- en B-jeugd rond half tien een uur training te geven in de sporthal. In die tussentijd was de leiding begonnen met het inventariseren van de bende en ellende in de kamers. Heel voorzichtig aan waren zij begonnen met het inpakken van wat spullen.
Er was natuurlijk nu ook de mogelijkheid om even een uurtje extra weg te trekken, maar we waren ervan overtuigd dat dit nadelige gevolgen zou hebben in de vorm van stress om straks alles opgeruimd en netjes achter te laten.
Afkoelen in het zwembad
 Een heerlijk zwembad lag daar zonder enkele rimpel op het wateroppervlak te wachten totdat we met zijn allen een lekkere duik zouden nemen. Niet wetende dat 18 graden Celcius dan weer zo verrekte koud aan kan voelen. De ogen die nog niet open waren, stonden nu wagenwijd open.
Na het nationaal kampioenschap B-tjes werpen omdat ze de C-meiden achterna zaten, was het wel duidelijk voor welke partij ik gekozen had. Toen Marella echter een high five wilde geven, bleek al gauw dat dit hele gebeuren natuurlijk een afleidingsmanoeuvre was. Met een doordachte zwaai voorbij de high five had ik haar pols dusdanig stevig vastgegrepen en nog voordat ze nattigheid voelde, voelde zij nattigheid…
Even de laptop pakken om tijdens het zwemavontuur nog wat aan het kampverslag te doen. Je kunt er dan natuurlijk op wachten dat iemand het niet in de gaten heeft en je pardoes het water in duwt.
Toch wel een aantal die enigszins geschokt opkeken toen ik met laptop en al in het water geraakte. “Tja, vandaar dat het verslag iets langer gaat duren…”
Uiteraard wordt dit een verzekeringskwestie, maar ze kennen me ondertussen wel een beetje. Deze laptop was al defect voordat het te water raakte.
En wat is nu leuker? Een paar simpele duikringetjes om mee te spelen of gewoon een laptop in het water smijten en opduiken? Het verbaasde me wat voor leuke en gekke dingen de jeugd niet wist te verzinnen met die laptop in het water!
Scheren met de laptop ging in ieder geval prima. Bijna tot aan de overkant in de lengte van het bad!
Lunch en een Déjà vu
Na een lekker uurtje zwemmen, opfrissen en afkoelen was het tijd voor onze laatste lunch. Gezien Sjoerd zijn eerdere ervaring met de dreiging tijdens de lunch van de dag ervoor, kon hij natuurlijk weten dat mijn aanwezigheid in zijn buurt vroeg of laat zou eindigen in het aanbrengen van een schoonheid crème. Ditmaal in de vorm van mosterd.
Waar kon hij dat toch van… Juist! De boter tijdens Kamp 2010… Maar dit keer liet hij het er niet bij zitten. Een heel zakje mosterd precies op Erik’s kale plek. Wie weet groeit er weer haar!
En daar zat ik dan, met een kroket op mijn boterham. Een plakje komeinekaas ernaast en mosterd op mijn hoofd.
Op een of andere manier heb ik kennelijk de naam verworven als zijnde de smerige eter met een sterke maag. Hoe zou dat nou komen Jaromir?
Tja, wat mosterd van het hoofd, zo op de kroket en meteen een C-tje die met walging vroeg of ik een kroket zou gaan eten met komijnekaas erop…? Tja, hij had goed geteld. Er was een boterham te weinig op het bord.
“Een goed idee!” En zo eindigde de plak komijnekaas over de kroket. Het laatste restje mosterd werd met de boterham van mijn hoofd geschraapt en nog voordat Sjoerd geheel kon uitspreken “Ga je dat dan nog opeten ook?!” had ik de eerste hap al demonstratief vlak voor zijn gezicht naar binnen gewerkt.
Inpakken en wegwezen!
 Met nog een uur te gaan, was het de uitdaging om zo snel mogelijk de kamers te vegen, in te pakken en richting bus te gaan. En de kampcommissie mag trots zijn, want alles was op tijd schoon. Het aanstellen van kamerverantwoordelijken werkt zeer goed! Alles in de tassen, alles bij elkaar geveegd, inpakken en wegwezen.
Uiteraard eerst nog even verplicht de sanitaire stop alvorens we de bus in gaan!
De busreis was dit maal stukken korter dan de heenweg. Met een kleine tussenstop om vier uur in de middag bij Reewijk, konden we op die manier ervoor zorgen dat we dan ook stipt om half vijf weer op het parkeerterrein aankwamen. Toch was het voor sommigen niet snel genoeg en zorgden er zelf voor om de tijd sneller te laten verlopen.
In de tussentijd was er vanuit de bus gebeld naar de ouders van Martijn met de vraag of zij nog even waterijsjes bij de Albert Heijn wilden halen. Dankzij hen was er bij aankomst voor iedereen een ijsje!
Laptop crash
Iedereen was richting huis. De kampleiding was nog volop bezig met het opruimen van spullen in de kantine en Carlo en Marjolein (mijn dochter) waren zeer geïnteresseerd in de laptop.
“Doet ie het nou nog?”
“Nee, hij was al stuk toen ik hem meenam! Denk je nou echt dat…”
“Ow! Mag ik hem dan buiten stukgooien?!” vroeg Carlo.
“Ga je gang jongen!”
Nu kwam zijn moeder net aanlopen op het moment dat Carlo de laptop op de grond wilde smijten. Het enige wat ik nog kon zeggen… “Nee!!! Niet mijn laptop!!!”
En CRASH! Daar lag hij in stukken voor zijn moeders voeten.
Toch wel leuk hoe iemand dan geschokt opkijkt.
Naar alle waarschijnlijkheid hebben we volgend kamp een videocamera om mee te gooien….
Kamp 2011, het beste kamp ooit?
Ondanks het matige weer en het gemis van het zeephandbal, als we de meningen zo links en rechts horen lijkt kamp 2011 tijdens het 40-jarig jubileum dan ook zeer geslaagd! Zou dit het beste kamp ooit zijn geweest?
Als er nog iets van de camera te halen valt, zal er begin volgend seizoen wel iets van verschijnen op de website. Tot die tijd nemen we ook veel genoegen met de foto's!
Namens de kampcommissie,
Erik
|