29-08-2011 Socializing Weekend B-Boys
Van een echt trainingsweekend kon je bijna niet meer spreken toen het seizoensuitje 2010-2011, waar de jongens voor gespaard hebben (okee, voor de meesten de ouders dan…), zou worden gecombineerd met het intro-weekend nieuwe seizoen 2011-2012.
En ondanks dat ik met de verworven leeftijd van 42 jaar nu legitiem af en toe mag klagen over lichamelijke klachten, ook al bewijzen twee invalbeurten bij HS2 anders, kon ik de collegae van de technische leiding JB ervan overtuigen dat een dag Walibi op zichzelf ook al een trainingsdag is.
En wat voor een dag! Daar waar heel Nederland vanaf de ochtend getergd werd met grote druppels uit de hemel, was het kennelijk iets wat droog weer afdwong op een plek van vijfhonderd hectare.
In Walibi was het droog tot een uur of drie in de middag. Daarna mochten ook wij nog even in een half uur ervaren hoe nat de rest van het land is geworden.
’s-Morgens verzamelen op Capelse Brug om acht uur bleek geen probleem te zijn. Iedereen was op tijd. Zo zie je maar, als de niet te beïnvloeden factoren meespelen zoals een busreis, dan is iedereen op tijd. En met zestien man konden we wel stellen dat onze partij de grootste was. En omdat er ondertussen een overgang heeft plaatsgevonden van oud B naar A, waren zelfs een aantal anderen van de HAJ van de partij! Een grote groep, dus veel lol!
Met de camera in de aanslag, fluitje meegenomen, moest de cameraman zich toch maar terughoudend opstellen. Deze busreis was gemengd, het was niet zoals kamp. Alhoewel de situatie van slapers zich uiteraard weer voordeed. En ditmaal met een camera die wel werkt, was het een uitermate grote inspanning je in te houden. Uiteindelijk heeft de cameraman nog getracht de slaapstand zelf ook uit te proberen maar nog vlak voor hij zelf in dromenland kwam waren er een paar oplettende B-tjes die verrast reageerden met “Hee! Kijk! Erik slaapt!”.
Nog voordat die Bengels ook maar de tijd kregen om te denken aan rottigheid, doemde de hand omhoog met slechts één vinger… Dit zou namelijk weer een waakzaam weekend kunnen zijn voor eigen lijfbehoud…
Eenmaal in Walibi aangekomen, was Jesse vanuit zijn kampweekend met de kerk naar ons toe komen fietsen. Door een kleine inschattingsfout stond de beste bink al vanaf een uur of half acht geduldig op ons te wachten.
 De entree verliep lekker soepel. Heerlijk dat buienradar en die weermannen die maar voorspellen dat het rotweer is. Nagenoeg heel Walibi kon wel eens voor ons zijn! Bijzonder lage wachttijden bij de attracties, dus genoeg tijd voor veel plezier. En wat is dan standaard issue voor de jeugd? Direct doorlopen naar de Goliath, een achtbaan met een hoogte van 46 meter, 15 graden hoek bijna loodrecht naar beneden. Tijd voor de leiding om front-seat te nemen! Alhoewel de camera extreem goed verzekerd is, is bij ervaring gebleken dat deze met geen mogelijkheid vast valt te houden gedurende de rit. Deze dan maar even niet…
 De jongens mochten zich de hele dag lekker uitleven op het park. Op gestelde tijden even verzamelen voor een hapje eten en later nog een snack en de rest van de tijd vul je maar lekker zelf in. Grotendeels bleef de groep bij elkaar, zodat we vele attracties gezellig met elkaar hebben kunnen beleven.
Alleen de El Condor was voor een deel van de groep even een domper. Niet voor mij, gelukkig wilde Jochem mijn hand vasthouden om deze duivelse rit uit te kunnen zitten. Waar hij uiteraard spijt van kreeg omdat zijn hand nu ongeveer twee keer zo groot werd en twee keer zo plat… Maar de jongens die na ons gingen hadden een echte tegenvaller te ervaren. De dienstdoende medewerker in de controleruimte werd ondertussen gek van de wespen. In plaats van een krant te pakken, pakte hij een grote map, waarschijnlijk het handboek van de attractie. En geloof het of niet, de wesp heeft het overleefd! Alleen de ruit van de controleruimte niet. Met een grote klap ging de map dwars door de ruit, uiteindelijk voor de voeten van de inzittenden die met hun voeten al vrij van de grond hingen, klaar om te vertrekken.
De attractie werd gesloten voor een half uur. Alsof de ruit een functionele rol speelt voor de technische werking van de El Condor…?
In een poging om iedereen toch even lekker nat te krijgen in de Water Splash Battle, bleek dat sommige waterkannonen niet meer zo goed functioneerden als drie weken ervoor. Ik had tenslotte al drie keer Walibi bezocht in de vakantie, dus elk waterkanon was door mij al getest op reikwijdte en watervolume…
Echter, zo’n flesje drinken in je rugzak kan dan toch heel snel opgedronken worden om vervolgens functioneel te worden ingezet! Dan maar zo! En na de attractie vond Carlo het toch wel nodig het flesje in mijn kraag te legen zodat ook ik weet waar de bilnaad begint en waar de enkels eindigen…
 Goed, het zou vast wel weer opdrogen… Op naar de volgende attractie. De grote hoosbui was achter de rug en nu konden we dan eindelijk in de Tomahawk gaan. Een rond platform wat schommelt én draait! Eén van de weinige keren dat een attractie directe invloed had op de inhoud van een ieder zijn blaas!
Deze attractie heeft echter best wel een lange doorlooptijd. Zo’n vijf minuten is best wel veel voor een attractie. Zeker als tijdens de rit zich een tweede hoosbui over het park begeeft.
Nu was niet alleen mijn achterzijde nat, het was na deze rit dan voor een ieder ook geheel van top tot teen…
Ondanks deze vochtige intermezzo, was het geen partydrukker.
 Na nog een paar attracties vlak voor vijf uur te bezoeken, was het tijd om weer richting bus te gaan. Even de benen strekken en gedurende de extra rijtijd dankzij de file, lekker genieten van een heerlijke stoel! Nu kwamen er toch wel geluiden van “Poeh! Da’s best wel intensief zo’n dag! Ik ben echt moe!”. Temeer bewezen dat ook een dagje Walibi echt wel een onderdeel kan zijn van een soort van training.
Rond de klok van half acht in de avond, werd begonnen met de barbecue. Dankzij een extra ScottelBraier van Sandra, konden we de kilo’s vlees nog gaar krijgen voordat het tien uur was. Even lekker douchen, waar enkelen het er even extra van namen… Met slechts één VOL uur onder de douche, had de huid weer het formaat aangenomen alsof ze weer baby waren. Lekker in bed, filmpje kijken en rond kwart voor twee weer zachtjes zeggen: “Hee, maak Erik eens wakker!” De beamer moest natuurlijk uitgeschakeld worden. Maar ook hier was mijn gehoor ondanks dat ik al in Verweggiestan was, nog steeds getraind op waakzaamheid. Slechts mijn voornaam roepen is genoeg. Of geef ik nu juist mijn geheim prijs?
Met zo’n vijf uur slaap voor de boeg, zou dit in maatstaven van kamp een grote luxe worden.
Kwart over zeven werd een ieder op zachte wijze gewekt. Jawel, niets geen hard klinkende bel aan de bar, gewoon ieders luchtbed leeg laten lopen doet wonderen! Maar er is altijd wel weer een spelbreker (Vado) met een matje…
Toch moest er enige kracht bij daad gezet worden om nog een enkeling terstond uit zijn warme omgeving te halen. Carlo mocht het met een glaasje water ervaren, Patrick daarentegen was duidelijk gewaarschuwd en mocht zich buiten begeven voor een kleine afstraffing. De hele emmer dus!
Carlo stond ondertussen al klaar met een glas water om mij te grazen te nemen. Edoch, de operatie was goed gelukt en ook zonder contactlenzen in het achterhoofd, was dit duidelijk om aan te zien komen. Glas gesneuveld, Erik niet nat en Carlo met glas in zijn handen. Nee ouders, lees het hier niet alsof het op deze manier gebeurde! Ongelukjes gebeuren en iedereen kwam met de schrik vrij. Tevens een tip voor de B-Boys voor een volgende keer, neem een plastic bekertje of gewoon een hele emmer! Veiliger en effectiever, vooral als je een emmer neemt…!
Lorenzo’s vader Jim kwam ons helpen met het vervoeren van de boys richting de skiberg. Daar zouden we de jongens een rondje laten joggen en rustig aan nog een beetje werken aan de conditie. Ondanks dat het vochtig was, werd het gelukkig niet zo’n waterbattle zoals de dag ervoor.
Met nog wat teambuilding activiteiten in het laatste half uur, kwamen we uiteindelijk stipt om half twaalf weer op het verzamelpunt aan alwaar Rob en Lucas hielpen bij het vervoer terug naar Roda.
Een volgende keer, na de jaarwisseling, zullen we een echte Socializing Weekend houden. Denk alvast maar met zijn allen aan de invulling ervan. Film kijken, gamen met de Xbox, Wii of Playstation, bedenk het maar! En na een nachtje doortrekken weer zondag voor de middag thuis.
Er zijn zat filmbeelden gemaakt. Echter “even” een filmpje maken is er dit keer niet bij…
Geduld. Er komt een “Review 2011” waarin alle leuke evenementen zoals C-mix trainingsweekend, kamp 2011 (als er nog iets opgenomen is) en dit Socializing Weekend de revue zullen passeren!
Wij vonden het in ieder geval een mooie aanzet tot een seizoen vol lol, leerzaamheid, respect voor elkaar en boven alles: sportieve actie!
Jim, Rob en Lucas, bedankt voor jullie inzet!
Rosita, dank voor het goede regelwerk van Walibi en de barbecue!
Bryan, Jaromir & Erik
|