 30-05-2010 DAJ: Meiden spelen de sterren van de hemel
Stokje nu aan René en Luuk overgeven; dubbele gevoelens bij afscheidswedstrijd.
En daar sta je dan in Kwintsheul. Laatste wedstrijd, regen, heel veel regen. Hij zou toch wel doorgaan? Gelukkig werd al snel duidelijk dat we konden uitwijken naar hal 2, een knus zaaltje naast het handbalveld.
Opdracht? Geniet van de wedstrijd, want straks moeten jullie een paar weken zonder. En laat de ouders en mij maar zien wat jullie werkelijk de laatste twee jaar hebben geleerd. Twee jaar alweer, tijd vliegt als je het naar je zin hebt.
Begin van de wedstrijd begon ongelooflijk goed. Zo snel handbal spelen, zulke goede aanvallen, dat de meiden verbaast waren van hun eigen spel. Hoelang kunnen ze dit volhouden, dacht ik bij mezelf. Om precies te zijn 55 minuten. Want in die 55 minuten waren een stel meiden te zien die elkaar konden vinden, die streden voor wat ze waard waren en zich alleen richtten op het handbalspelletje. 55 minuten, u als lezer raad het al, 5 minuten te weinig. Quintus kwam op 13-13 gelijk en wij waren niet meer bij krachten om tegen de verdiende nummer 2 van onze competitie nog te scoren. Sterker nog, Quintus schoot, geheel tegen de verhoudingen in, het winnende doelpunt binnen.
Een mooie, spannende afscheidswedstrijd, waarbij de meiden zichzelf weer te kort doen. Geweldig keeperswerk, goed verdedigingswerk en geweldige aanvallen toch niet beloond met 2 punten. Het mocht niet zo zijn. Toch had ik me geen betere wedstrijd kunnen bedenken als deze.
Zoals ik al schreef: de afgelopen 2 jaren zijn voorbij gevlogen. Ik heb tien ontzettende lieve meiden leren kennen die ook strontvervelend zijn (ik wilde af en toe schrijven, maar nu ik terugdenk laat ik het). Een meidengroep waar onderling geen gezeik is, die veel komen trainen, althans aanwezig zijn op trainingen en voor elkaar door het vuur gaan.
En Maegan, we gaan je niet missen, want vandaag was NIET je laatste wedstrijd. Je gaat gewoon keihard werken volgend jaar aan school en dan zien we snel weer terug op het handbalveld. Beloofd toch?
Ik wil jullie bedanken voor de tripjes naar Parijs, naar Movie World, kampen, toernooien, mooie wedstrijden, slechte wedstrijden, geïrriteerde opstootjes met tegenstanders, nog meer opstootjes met scheidsrechters, geweldige doelpunten, nog mooiere reddingen, doelpunten vanaf de middenlijn (hè Joelle), leuke trainingen, nog leukere trainingen die ik iets minder leuk vond, het oorpieken (en het vooral mij daarin ontzien), mijn lievelingetje en iedereen die nog liever dan mijn lievelingetje zijn.
René en Luuk, jullie hebben volgend seizoen een stel lieve meiden tot je beschikking met enthousiaste fanatieke ouders. Wees een beetje lief voor ze (wie voor wie? Ik ben er zelf ook niet uit. De meiden voor René en Luuk of René en Luuk voor de meiden?)
En meiden: jullie hebben een trouwe fan erbij, ik zal jullie zo vaak als mogelijk komen supporten!
Een hele dikke knuffel van mij!
X
|