30-05-2011 C-mix: Trainingsweekend
Tot de verbazing van sommigen hielden we met de C-mix een trainingsweekend. Normaliter doe je zoiets namelijk aan het begin van een seizoen, met als doel teambuilding. Maar ja,… De start van ons seizoen met de C-mix, Cherieda en De Coach begon dan ook wel wat anders. Dat waren sommigen even vergeten of niet van op de hoogte…
Maar na een lange periode van trainen, orde op zaken, social & mental coaching en fysieke uitdaging begon zich meer en meer een team te vormen. Een team wat mondjesmaat de zaken oppakte en elke keer wel weer een nieuweling over de vloer kreeg.
 Dit is het C-mix team van vandaag. Een team wel te verstaan. Het kostte even wat moeite, maar de wedstrijd precies op de start van het trainingsweekend tegen Oliveo was een zuiver voorbeeld van wat dit team in zijn mars heeft.
Daar hoort een uitje bij om het te vieren. En dit keer dan een uitje wat de C-mix in de afgelopen 5 jaar sinds wij daar getuige van zijn, nooit hebben gehad. Een trainingsweekend. Iets wat De Coach twee jaar geleden tot twee keer toe mocht ervaren met Jongens B en dat is hem altijd bij gebleven. Waarvoor dank, Rosita!
Nu zijn we een lange tijd aan het dubben geweest hoe zo’n trainingsweekend ingevuld zou moeten worden. Het mag fysiek uitdagend zijn, maar er moet wel een terugvalmogelijkheid bestaan. Tot aan de grens, liefst er nog iets overheen en dan weer rustig aan. Nadat De Coach een keer het rondje rondom de Zevenhuizerplas had ervaren, was het raak. Leuke omgeving, gras, bomen, water, kortom de natuur.
Acht kilometer is best wel een fiks rondje, edoch als je hem gewoon goed wandelt doe je het in minder anderhalf uur. En met voldoende plekjes om even rustig aan te doen, wilden we de gok dan ook maar wagen!
 Carlo en Etiënne hielpen de afgelopen tijd al tijdens de training dus waren uiteraard ook uitgenodigd. En voor een extra man werd al gauw “Stolkie” aangewezen. En als we zeggen meehelpen, dan bedoelen we ook meehelpen.
Onze B-Boys moesten dan ook de Bereidheid tonen om op Behoorlijk niveau een training in elkaar te zetten, maar ook in het sociale deel van het programma mee te helpen. Zo leerden zij ook weer even hoe het voelt om elke seconde van de dag je naam te horen met een partij vragen die je ook zelf in één keer aan de gehele groep had kunnen vragen en dan weer vijf minuten rust had.
Met een fles, mobiel en trainingsschema op zak, startten we de tocht der tochten. Vanaf de Siciliëboulevard linksom en dan hopelijk binnen anderhalf uur weer terug. Het was behoorlijk wisselvallig weer, maar voor de eerste vijf kilometer was het droog.
Lekker stukjes van vijf minuten joggen, afgewisseld met diverse intermezzo’s zoals wandelen, sprinten, schuifpas, kruispas en een heuse speedmars zoals oud dienstplichtigen hem wel kennen, konden we op eenvoudige wijze nagenoeg de helft van het parcours al overbruggen.
Eenmaal op een grasveld aangekomen, was het tijd voor wat spel en teambuilding activiteiten. En hier moeten wij toch wel even wat kwijt over de Jongens B! Als een team werkten zij als trainers. Onder leiding van Carlo werd er ineens zonder voorbereiding twintig minuten ingevuld aan teambuilding activiteiten… En daar had de C-mix de grootste lol mee. Wij vermoeden dat hier zich een talent ontpopt niet alleen in het veld als speler, maar ook als talent voor de nieuwe jeugd van Roda! “Snif, mijn eerste guppie…” dacht De Coach nog. Wat groeien ze toch hard!
En dan de vraag van onze C-gupjes... "Hey Erik... Heeft u alleen drinken voor uzelf meegenomen?!"
"Nee beste guppen, dit is drinken voor de sterfgevallen onder ons. Dat ene slokje wat je net over de streep kan helpen..."
Nadat er steeds meer guppen zich dit afvroegen, was het wel duidelijk dat hun drooggelopen motortjes wel een injectie vocht konden gebruiken. En zo geschiedde. In rij van klein naar groot, mond open en spuiten maar!
Op naar de laatste drie kilometers, maar die werden echter de grootste uitdaging. Het begon te regenen, het werd koud en de C-mix was bijna op aan het raken. Stilstaan is niet goed voor je lichaam in die temperatuur. Waarop we met de Jongens B hebben overlegd.
“Hey Erik, het wordt wel koud he…”
“Ja, whatever er gebeurt, ze moeten in looppas blijven bewegen al is het maar een langzame looppas.”
Met de mobiel in aanslag om de vervoerstroepen in te schakelen voor een “evacuatie” werd de C-mix aangespoord om even naar de horizon te kijken en het eindpunt zelf ook zichtbaar te kunnen aanschouwen.
Dat deed hun hoop geven. Even over het randje, even over die grens. Als oud militair dienstplichtige weet De Coach nog goed hoe zijn eerste mars door het veld was. Als je dan uiteindelijk de finish ziet naderen, geeft dat die extra boost!
En ineens werd het weer droog. Nog anderhalve kilometer te gaan. Anderhalf rondje buitenom, voor de C-mix een tot verbeelding sprekende afstand. Tijd om even een grapje uit te halen zodat het laatste beetje geestelijke energie opgepept werd waarmee de fysieke accu van hun lichaam weer even een speedcharge kreeg. Nu had De Coach niet verwacht dat ook de Jongens B in dit grapje zouden trappen. Zo'n fysieke geweldenaar is hij bij hun ook nooit geweest, dus waarom ineens dan dit verwachtingspatroon?
Ik kan het natuurlijk helemaal uitschrijven, maar zelf kijken en luisteren is nog veel leuker!
Hierna waren alle C-tjes weer even in een sfeervolle bui gekomen waardoor we weer vijfhonderd meter verder kwamen.
Maar helaas, het begon nu weer te regenen met ook nog eens veel wind erbij…
In een split second dacht De Coach nog: “waar zijn de prikkeldraadversperringen? Waar is de modder? Waar blijft die ‘punt 50’ die honderden kogels over het veld schiet?”
De groep raakte uit elkaar. Als een soldaat die zijn leven opofferde aan een jongere soldaat, pakte Carlo kleine Alexander op om hem vervolgens met een ruime uitwijkmanoeuvre te redden van een voorbijlopend paard. Alexander is namelijk erg allergisch voor paarden.
Gelukkig was De Coach zelf na zoveel ontbering ook helder genoeg om heel nuchter te reageren.
“Alexander, als er een paard langs jou loopt en de wind staat met kracht 7 in je rug met regen erbij…”
Dat paard had hij nooit geroken kunnen hebben. Het zou eerder andersom geweest zijn. En zo was er weer rust in de tent. Niks geen allergische reactie, behalve dan die van ons allen door de regen en wind.
Bo en Zodi hadden last van kramp op de laatste vijfhonderd meter. En zoals van tevoren was gezegd, De Coach laat niemand achter. Maar als De Coach neervalt, gewoon de Jongens B blijven volgen. Laat De Coach maar achter, dan kunnen jullie meteen wennen aan het feit dat je soms mensen achter moet laten.
Deze humor kunt u wellicht niet begrijpen, echter had de C-mix daar wel lol om. Niet alleen vanwege de beeldspraak dat mensen het team straks zullen verlaten, maar ook om meer praktische redenen…
“Hey Erik, ga nu eens vallen, eens kijken wat de Jongens B doen…”
Marella en Vera wilden echt wel eens zien hoe bezorgd zij zouden reageren. Uiteraard liepen de B-Boys door. Niet omwille van de missie, maar omdat ze gewoon niet omkeken… En weer was het lachen, gieren en brullen. En weer tweehonderd meter gewonnen aan energie!
De laatste honderd meter ging vanzelf. Je ziet de finish, dus je loopt hem uit.
Ondanks dat het weer in de laatste kwartier een groot obstakel vormde, hebben al onze C-mixers de volledige ronde van de Zevenhuizerplas voltooid! Gauw de auto in en snel richting Roda.
 Na het avondeten was het hele programma al anderhalf uur uitgelopen. Maar toch vond de avondtraining plaats. Een training met alle loopwegen van elke aanvaller. Iedereen heeft elke plek nu een redelijke tijd kunnen oefenen. En de anderhalf uur waren snel voorbij gevlogen.
Met die training hebben zij zonder zich dat te realiseren, eigenlijk nog eens een half rondje Zevenhuizerplas achter de rug….!
It’s in the mind, not in the body…
Na een lekkere douche was het tijd voor het avondprogramma. Filmpje, beetje chillen en daarna slapen. En dat ging toch eigenlijk minder makkelijk dan verwacht. Dit is dan maar meteen de waarschuwing die wij geven aan de kampleiding, want na zo’n drukke en vermoeiende dag pas om 03:00 uur stilte en eindelijk slapen, belooft nog wat voor op kamp…
Eindelijk, De Coach kon nu ook met gerust hart gaan slapen. Iedereen lag er vredig bij. Uitgeputte bekkies, waarvan sommigen met een kleine glimlach. Ze hebben het gehaald!
Tik,… tik,… tik,…
04:00 uur…
Pfff, en nog was De Coach niet in slaap gevallen…
Tik,… tik,… tik,…
05:00 uur…
Potverdee! Jongens B waren zo weg in dromenland en ik…?
Tik,… tik,… tik,…
06:00 uur…
De Coach is jaloers op Cherieda…
Tik,… tik,… tik,…
07:00 uur…
BlieberdeTring! (geen idee hoe ik die ringtone anders zou moeten omschrijven…)
S#!t! Mijn alarm….
Dat was de nacht van De Coach…
Op naar het ontbijt dan maar en op naar de laatste training. En deze was door de Jongens B in elkaar gezet. Het hele veld vol met oranje pionnen. En pionnen staan meestal voor intens lichamelijke activiteit. U kunt zich dan ook wel voorstellen dat de C-mix met ietwat grote ogen naar buiten kwamen om te starten.
Nog eens vijf kwartier lang. Een heel parcours met balvaardigheid, spelvaardigheid, conditie en motoriek werd afgelegd. Uiteraard begon zich hier wel een kleine slijtageslag meetbaar te vormen. Maar uiteindelijk hebben we het allemaal wel kunnen volhouden!
Als team werd het gehele veld leeggeruimd. De kantine was meteen na het ontbijt al weer in zijn originele staat teruggebracht, dus zwemspullen pakken en wegwezen!
En die verkwikkende werking van het zwembad was wel even nodig!
We hebben een geweldig weekend kunnen ervaren. Uiteraard zullen jullie de nodige spierpijn ervaren. Dus vandaar dat er op maandag niet wordt getraind.
Woensdag een relaxte training! Niks geen buitenom, niks geen hard rennen. Rust in de tent.
Jullie zijn in vorm,
Jullie zijn een team.
En zaterdag kampioen?
We zullen het zien!
Cherieda & De Coach
Toch wel handig al die mobieltjes... Foto's!
|