Zaterdag einde middag, bijna avond zowat, mochten de boys het opnemen tegen Uni-Verde HC3. Dat is een combinatie van Quintus en VELO. Dat het een pittige wedstrijd zou worden, was de coach op voorhand al bekend. Maar dat was toch wel even wennen voor de spelers van HC1.
In het begin ging het gelijk op, maar op enig moment ging Uni-Verde toch net even iets meer in de versnelling. Een sterke cirkelspeler en ook fel verdedigen maakte het de boys toch wel erg lastig.
Vooral het spel van druk was nauwelijks te spelen volgens het “nieuwe” concept. Het duurde ook wel even voordat ze doorhadden dat het weer via het “oude” concept moest. Zelf instarten vanuit de opbouw was slechts matig waardoor de goals die kwamen, toch met enige moeite gemaakt moesten worden.
Het vele lopen of de duwtjes in de rug werd niet vaak gezien, maar ook hier is weer een leermoment. Wat toegestaan wordt, kun je dus zelf ook doen. Sep had het wel bewezen dat je verder kon dan 4 stappen, want scoren met bijna 8 stappen was kennelijk ook goed.
De boys hadden dus wel wat te klagen en enige emotie was wel duidelijk. Maar…. Ook hier leer je van. En laten we eerlijk zijn, er is een tijd geweest dat die emoties nog erger waren dus ze zijn behoorlijk aan het groeien.
Gelukkig verloren we met 37-30, want Pelle was niet van plan om twee taarten te gaan bakken.
Hard voor weinig, wellicht nog niet hard genoeg dus, maar weinig? Nee. 67 doelpunten in 50 minuten, dus dat zegt genoeg over de snelheid van de wedstrijd!
De coach