Als laatste toevoeging op de jubileumpagina – Ergens in het afgelopen decennium is op de club het karakter van een drilsergeant ontstaan. Vraag ons niet waarom, wij zien de relatie niet tussen trainer/coach, jongensteams en kampweekenden… Even zo goed, fijn als er twee zijn! Al heeft het even moeten duren voordat we alle opnames gemaakt hadden (konden we wel een kampfilm maken van 2018 en 2019 bij elkaar?). En de uiteindelijke vertoning liet ook nog eens dik een jaar op zich wachten door Corona en werd uiteindelijk een live stream.

De vier fragmenten waren goed verdeeld over de gehele kampfilm 2018-2019, maar voor het gemak hier maar even achter elkaar gezet.

Dit moet toch voer zijn voor het ronselen van nieuwe kampleiders, strenge trainers en prestatiedrang verlangende coaches?…

In het rijtje verhalen over ons 50-jarig bestaan hebben we ook een aantal fragmenten gekozen uit kampfilms van de afgelopen 12 jaar. Fragmenten die alleen maar zijn vertoond tijdens de kampfilm-avonden. Ditmaal een fragment uit 2018.

Het was weer tijd voor een kampweekend onder de formule “All Together” waar de hele vereniging op kamp gaat. Ergens midden in de nacht nog lang voordat het kampweekend kwam, ontstond de tekst voor de intro van een kampfilm op een lekker deuntje van Axwell Λ Ingrosso – Dreamer. Aangezien deze ook compleet instrumentaal beschikbaar was, de tekst nagenoeg op de lettergreep nauwkeurig gelijk was met het origineel, moest dit appeltje eitje worden.

Echter een probleem,… het zingen kwam met een beperking in toonhoogte.

Gelukkig is er Autotune, de redding!

50 jaar wordt je niet zomaar. Daarvoor heb je leden nodig met passie voor de sport en liefde voor de club, die zich vrijwillig inzetten om de vereniging draaiende te houden. Sommige van die vrijwilligers hebben zich in de afgelopen 50 jaar op een uitzonderlijke manier ingezet voor de vereniging. Deze leden zijn daarvoor benoemd tot lid van Verdienste of Erelid van de vereniging.

Deze twee weken zetten wij onze ereleden in het zonnetje voor hun uitzonderlijke inzet in de afgelopen 50 jaar.

John Verhoeven

John Verhoeven heeft zicht jarenlang in diverse functies ingezet voor de vereniging. Zowel als verenigingsscheidsrechter en als trainer van diverse teams heeft hij iedereen in zijn actieve periode wel onder zijn hoede gehad. Maar de meeste zullen hem vooral herinneren als de trainer en begeleider van het G-team. 25 jaar lang zorgde hij dat ook deze groep onderdeel was van de vereniging.

Joop Delmee

Als langst zittende penningmeester heeft hij zich jarenlang ingezet voor de vereniging. Hij was in die rol betrokken bij de grote veranderingen binnen Roda’71, zoals bijvoorbeeld de bouw van de kantine en de uitgifte van obligaties. Om extra inkomsten te generen bracht hij bovendien jarenlang het oud papier weg (wat toen nog per kilo een leuk extraatje opleverde). Naast zijn rol als penningmeester was hij jarenlang trainer en teambegeleider van diverse teams en is hij bijna 40 jaar als scheidsrechter actief geweest. En tot een jaar of 10 geleden speelde hij nog steeds bij heren 2.

Hennie Slis

Het is pas een paar jaar geleden, op de leeftijd van 74, dat Hennie gestopt is met fluiten. Na ruim 30 jaar als scheidsrechter was het tijd om het over te dragen aan een nieuwe generatie. Maar niet alleen als scheidsrechter was Hennie al die jaren actief. In al die jaren als lid van de vereniging was hij als klusjesman bezig in en om de kantine. Van de bouw van de kantine, tot schilderwerk en het maken van doelverlagers. Hij was altijd bereid tot het uitvoeren van werkzaamheden in en om de kantine.

Sandra Schelling

Wat deed ze niet. Sandra Schelling heeft in zo’n beetje alle commissie gezeten en is overal betrokken bij geweest. Begonnen als barmedewerker, maar via de kantinecommissie en jeugdcommissie steeds meer voor de vereniging gaan doen. Jeugdkamp, zomeravondcompetitie en het 40jarige jubileum. Bij elke activiteit was ze betrokken. Daarnaast ook nog diverse jaren als secretaresse in het bestuur veel voor de vereniging gedaan.

50 jaar wordt je niet zomaar. Daarvoor heb je leden nodig met passie voor de sport en liefde voor de club, die zich vrijwillig inzetten om de vereniging draaiende te houden. Sommige van die vrijwilligers hebben zich in de afgelopen 50 jaar op een uitzonderlijke manier ingezet voor de vereniging. Deze leden zijn daarvoor benoemd tot lid van Verdienste of Erelid van de vereniging.

Deze twee weken zetten wij onze ereleden in het zonnetje voor hun uitzonderlijke inzet in de afgelopen 50 jaar.

Bep Dobber “Tante Bep”

Zij was het die, samen met enkele anderen, onze mooie handbalvereniging heeft opgericht. Begonnen op Laag Zestienhoven eerst als voorzitter van Neptunus en later ook van Roda. Naast een bestuursfunctie ook actief geweest als teambegeleider en organisator van kampen en toernooien. Een echte duizendpoot die altijd bezig was voor de vereniging.

Aat Blommers

Opvolger van “Tante” Bep als voorzitter van Roda ’71, is hij minimaal 10 jaar geweest.  Heeft met Jan Baijens (toen vice voorzitter) Joop Delmee (penningmeester) en Sandra Schelling (secretaresse, toen nog van Tilborgh) de aanzet en uitvoering gegeven aan de huidige bouw van de kantine. 

Zie hier ook het krantenartikel

Jan Baijens

Een icoon van de club. Vanaf het begin is hij actief geweest als vrijwilliger voor de vereniging. Zo is hij 14 jaar lang voorzitter geweest, ruim 40 jaar scheidsrechter, trainer/coach van diverse teams en actief geweest in verschillende werkgroepen als bij de bouw van de kantine, de sponsorcommissie en het 40 jarige jubileum. Ook nadat hij officieel al gestopt was als bestuurslid, was hij altijd bereid om te helpen als dat nodig was. Om hem, als verenigingsman in hart en nieren, iemand die jarenlang alles heeft gedaan voor de vereniging, te bedanken is het plein voor de kantine omgedoopt tot het Jan Baijensplein.

De vooruitzichten voor het kampweekend in 2016 waren niet al te mooi. Veel buien gepaard met af en toe zon, maar gelukkig waren de buien slechts incidenteel. “We” moesten natuurlijk meer production-value kweken, aangezien we al twee jaar achter elkaar een kampfilm hadden gemaakt. Daarmee kwam de lat dus hoog te liggen.

Vooral als je midden in de nacht wakker wordt, een compleet alternatieve tekst weet te schrijven op een populair nummer, welke toevallig niet instrumentaal beschikbaar is.

Dan wordt het dus écht zelf knutselen…

Van handbal had ik geen kennis totdat in de vijfde klas van de basisschool Etienne van Zomeren, een klasgenoot, mij meevroeg naar een training. Dat was in een gymzaal aan de Folkert Elzingastraat onder leiding van Elly van den Winden. Het ging best aardig en ook de valworp lukte al snel. Thuis vonden ze het ook goed en zo ben ik in 1976 lid geworden van Roda’71. We speelden al aan de Rodaristraat op de zaterdag maar wel nog op gras. De kantine en kleedkamers waren van hout. Ik woonde vlak bij en op zondag ging ik vaak bij het eerste kijken en op de flipperkast spelen. Op Koninginnedag was er altijd veel te doen op het terrein waaronder de gebakken pannenkoeken voor 25 cent. Aan het eind van het seizoen meerdere toernooien spelen en als vereniging op kamp !

Een mooie mijlpaal was de bouw van de kantine waarmee we in een keer een prachtige accommodatie in gebruik konden nemen. Na de cascobouw is er door vele leden gewerkt om het te maken tot wat er nu nog steeds staat. De tweede verandering was het verharde veld en niet meer op het gras spelen. Zo doorliep ik de junioren waarin je nog met 6 man achterin een bestelbus naar de wedstrijden reed met Joop Delmee als chauffeur / coach.

Bij de senioren werd er tijdens de veldcompetitie al na enkele jaren op het hoogste niveau gespeeld maar in de zaal bleven we hangen in de 1^ste klasse afdeling. Met de tijd werd het mogelijk om met de selectie teams in een sporthal te trainen en met Rinus Keehnen kwam ook de eerste trainer van buiten de vereniging. Onder zijn leiding lukte het om naar de 3^de divisie te promoveren.  Een jaar later stoten we door naar de 2^de divisie (het op 2 na hoogste niveau in Nederland) waar we een aantal jaren ons konden handhaven. De jonge talenten die John Verhoeven heeft opgeleid waren echter te goed en vertrokken naar verenigingen in de regio en sommigen haalden zelfs het nationale team!  

Een hoogtepunt was zeker de bekerwedstrijd tegen Tachos 1, destijds de top in de eredivisie met diverse internationals in het team in een volle Alexander sporthal. Pikant was dat we in de ronde ervoor Tachos 2 in een spannende pot hadden verslagen en in de kleedkamer grapten dat ze het eerste hadden moeten sturen. Een ander hoogtepunt was Braunschweig.

Dit was het eerste buitenlandse toernooi voor de senioren en junioren waarbij in scholen werd geslapen en in meerdere sporthallen werd gespeeld. Dat smaakte naar meer en vervolgens was Ibbenburen het volgende toernooi waar de hele vereniging naar toe ging. Veilig met de bus en op locatie slapen in grote tenten. 

Naast het handbal waren er vaak allerlei activiteiten op de vereniging te doen. Denk hierbij aan de playback show in de tijd dat dit ook op TV in was, maandelijks klaverjassen, gourmetten met 60 man, dart toernooi, feestavonden met en zonder live band, Halloween, zomeravond handbal, feest, internationaal toernooi, etc. Dit ging niet vanzelf maar werd allemaal door vrijwilligers gedaan en zo rolde ik er ook in met het o.a. helpen van het wedstrijdsecretariaat tijdens een toernooi tot zitting in de Technische Commissie en het Bestuur. 

Door het stoppen met spelen in 2002, het vaderschap en het werken in het buitenland ben ik Roda’71 vanaf toen vanuit de achtergrond blijven volgen. Het is goed om te zien dat de volgende generatie ook weer plezier beleefd aan het handbal en aan het verenigingsleven. Ikzelf denk er nog vaak met plezier aan terug.

Maarten Breedveld

Als handballer is het belangrijk om binding te hebben met je team, maar ook met de vereniging. En hoe kun je dat beter ontwikkelen dan door elkaar te zien spelen. Dat is een reden waarom Roda ´71 al sinds jaar en dag meedoet aan toernooien. Vaak waren we te vinden in Prinsenbeek op het terrein van eerst Tornado en later United Breda. Van jong tot oud konden we wedstrijden spelen op een omgetoverd voetbalveld. Soms konden we het kamp en toernooi samenvoegen zoals in Mill of bij HV Zaanstreek. Feesten en slapen op het terrein en de volgende dag fris op om lekker de leukste sport ter wereld te beoefenen!

Bijkomend voordeel is dat je niet alleen tegen verenigingen uit de buurt moest spelen, maar ook tegen opponenten die nog niet wisten hoe goed wij waren. Zo af en toe zelfs de buitenlandse uitdaging uit België of Duitsland, zodat onze naamsbekendheid echt vergroot kon worden.

Met schema´s in de weer om te weten op welk moment je bij welk veld moest spelen of waar je kon kijken en picknickend vanaf een vaste ´Rodaplek´. Na afloop natuurlijk met de vele bekers naar huis en weer een hoop ervaringen rijker.

Het is een traditie die al heel lang bestaat bij Roda en ook echt een onderdeel is van wie we zijn. Hopelijk kunnen we in de nabije toekomst weer lang genieten van mooie toernooien waar we altijd veel plezier hebben en meer dan eens met een hoop prijzen huiswaarts keren.

Eén verhaal gonst nog wel rond sinds 2017; geen Slagroom Battle meer… De rit terug naar huis was niet bepaald fris…

In de 11 kampen die ik persoonlijk heb meegemaakt, was dit het jaar waarin waarschijnlijk de meeste eieren zijn gesneuveld. En de meeste van deze eieren braken ook nog eens op de bonte avond, waar het ei op je hoofd terecht kwam als penalty bij een foutief antwoord.

Grappig dat er dan altijd van die guppen tussen zitten die maar wat graag het verkeerde antwoord geven 😉

Tja, dan is een “goede indruk achterlaten” bij het verorberen van een boterham met pindakaas en jam, zonder je handen te gebruiken, ook wel op zijn plaats…

De uitdaging: vrijwilligerswerk combineren met handballen

Zoals zo vaak komen we op donderdagavond naar de kantine van HV Roda’71 om onder het genot van een hapje en een drankje met groepje oudere en oud leden de verschillende gebeurtenissen op het gebied van handbal nog eens de revue te laten passeren.

Door de diverse coronamaatregelen was de laatste gezellige bijeenkomst alweer begin november van vorig jaar. Mijn naam is Rob van Hoek, onlangs 65 jaar geworden en ook ik ben voorzitter geweest van HV Roda’71. Ik zat op de barkruk naast mijn zus Elly van Hoek en als snel kwam het gesprek op de mijn handbalcarrière in combinatie met vrijwilligerswerk bij de diverse handbalverenigingen.

Ik ben opgegroeid in een handbalfamilie. Je kan dus wel zeggen dat het handballen mij met de paplepel is ingegoten. Wij woonden destijds in Overschie en mijn vader was lid van RHV De Meeuwen. Daar liggen dan ook mijn handbal-roots. Later is Elly en als laatste ben ook ik -op mijn 10^e levensjaar- bij deze vereniging gaan handballen.

Mijn eerste handbalactiviteiten waren destijds overigens “illegaal”: om überhaupt een wedstrijd te kunnen handballen heb je minimaal 5 spelers nodig en ik was destijds bij het adspiranten-team (tegenwoordig B-jeugd) de 5^e speler, maar ik was geen lid en had ook niet de juiste leeftijd. In deze periode heb kennis gemaakt met het handbal, en ik moet bekennen dat destijds HV Roda’71 niet tot mijn favoriete handbalverenigingen behoorde

In 1978 ben ik verhuisd naar IJsselmonde. Omdat je het handbal niet kan loslaten heb ik een paar jaar op een vrij hoog niveau in de herenselectie bij Snelwiek gehandbald. Hier heb ik voor het eerst geleerd dat je binnen een vereniging niet alleen gewaardeerd wordt om je handbal-vaardigheden, maar vooral voor je activiteiten als vrijwilliger. Bij Snelwiek was ik lid van de redactiecommissie die periodiek het clubblad “de Snelbinder” (in de hard copy-vorm) samenstelde.

In 1982 ben ik verhuisd naar Ommoord en wat handbal betreft weer teruggekeerd naar mijn oude vereniging RHV de Meeuwen. In deze periode heb ik onder leiding van voorzitter Pieter van der Kloet mij als penningmeester in 1988 vooral bezig gehouden met het vieren van het 50-jarig jubileum van deze vereniging.

Korte tijd daarna ben ik op verzoek van mijn zus Elly mijn carrière vervolgd bij Cosmos. Deze vereniging speelde haar wedstrijden op een -op zich- bijzondere locatie in Capelle Schenkel. Een sporthal voor de zaalwedstrijden, achter de sporthal een veld en dit alles gecombineerd met een eigen kantine in de sporthal. Het leek een ideale situatie. Echter Cosmos had alleen de beschikkingen over 2 heren- en 2 dames seniorenteams en geen jeugd op zondag en zaterdag.

Wegens gebrek aan vrijwilligers heb ik toen het trainen en coachen van dames 2 op mij genomen, ben ik voorzitter van de Technische Commissie geworden en wegens gebrek aan scheidsrechters heb ik in 1990 de opleiding Scheidsrechter A-1 (nu: Bondsscheidsrechter niveau 3) met succes doorlopen. Na mijn eerste officiële wedstrijd werd ik door de voorzitter van de scheidsrechtscommissie van de afdeling Rotterdam gevraagd of ik regionale zaalwedstrijden wilde gaan fluiten met Bertus van de Ende (HV Ancora).

Mijn eerste serieuze contacten met HV Roda’71 dateren uit 2000. Destijds was ik als bestuurslid van Cosmos betrokken bij het regionale samenwerkingsverband CTR 2000: een samenwerkingsverband tussen Cosmos, Treffers en Roda’71 vooral gericht op het behoud c.q. groei van het aantal senior-leden voor deze 3 verenigingen. Dit samenwerkingsverband is geruisloos ter ziele gegaan. Cosmos had geen toekomst meer en is inmiddels opgeheven, Treffers wilde op de oude voet alleen verder en de enige vereniging die zich tot doel had gesteld om de regionale verenigingen te helpen bleef alleen achter.

In 2001 heb ik  -na mijn laatste bestuursvergadering bij Cosmos- besloten mijn lidmaatschap op te zeggen. Op aandringen van mijn zus en mijn buren Fred en Ria de Keijzer, die mijn tuin versierd hadden in de kleuren van HV Roda’71 (zie foto), ben ik lid geworden van HV Roda’71. Hier speelden ook mijn neefjes, Roald en Arjan Stuiver, en later ook mijn eigen dochter Saskia van Hoek

Vanaf dat moment kwamen ook bij deze vereniging naast het handballen in HS3 de extra activiteiten weer op mij af; DS3 trainen en coachen, fluiten van (zaal-) wedstrijden samen met Henk Bongers (HV Dongen) en het opleiden van zogenaamde thuisfluiters (nu: verenigingsscheidsrechters) waaronder mijn zwager Jan Oosterbaan en mijn dochter Saskia van Hoek.

Voorts mocht ik me vanaf 2004 samen met de toenmalige voorzitter van Roda’71 gaan bezighouden met de oprichting van de handbalassociatie HAR&O. Al enige jaren werd in de regio Rotterdam handbaltalenten weggeplukt door verenigingen uit omringende regio’s (Den Haag en Noord-Brabant). Dit kwam vooral vanwege het ontbreken van een structureel plan en financiële mogelijkheden van verenigingen in de regio Rotterdam. Om deze uittocht tot stand te zetten en om de handbalsport een bredere basis te geven in Rotterdam en omstreken werd er begin 2004 een plan ontwikkeld waarin zowel de school- en breedtesport als de talenten- en topsportontwikkeling aan bod komen. Acht verenigingen (ASC ’95, DES ’72, ETC, HVOS, De Meeuwen, Roda ’71, Savosa en Snelwiek) hebben daartoe de krachten gebundeld in de Handbal Associatie Rotterdam en Omstreken (afgekort: HA R&O). Het zou de eerste aanzet moeten worden naar een algehele samenwerking tussen alle verenigingen in de regio Rotterdam.

In het seizoen 2005/2006 gingen de verenigingen onder de naam HA R&O hun intrede doen in de nationale competitie als samenwerking. Bij de intrede in de nationale competitie ging het eerste divisie uitkomende herenteam van DES ’72 onder de naam DES ’72/HA R&O 1 aan de competitie deelnemen.

Het voormalige eerste divisieteam van de dames van DES ’72 ging onder de naam Snelwiek/HA R&O 1 aan de competitie deelnemen. Op 13 oktober 2005 in de Topsporthal Rotterdam tijdens het Holland Toernooi officieel handbalassociatie HAR&O gepresenteerd.

In het seizoen 2007/2008 promoveerde het eerste herenteam van handbalassociatie HAR&O naar de eredivisie door als eerste te eindigen in de eerste divisie. In 2013 degradeerde het team weer uit de eredivisie.

Hoewel de handbalassociatie HAR&O een prima initiatief was, kwam het bestuur van Roda’71 tot de conclusie dat wij als vereniging  geen enkele baat hadden bij dit plan. In een buitengewone ledenvergadering was daarom het besluit genomen om indien de omstandigheden onveranderd bleven, met ingang van het seizoen 2010-2011 de deelname aan de handbalassociatie HAR&O te beëindigen

Omdat ik nog steeds een kritisch, maar opbouwend positief kritisch ben, kon ik er niet onderuit om verder ook de navolgende functies te vervullen:

• 2003/2005 Lid van de KasControleCommissie met Joop Delmee en Charles Vierstraete
• 2005/2010 Voorzitter Dagelijks Bestuur;
• 2016/heden Lid van de KasControleCommissie met Joop Delmee en Michael Ligterink

Ik heb in het gesprek met Elly ook nog even stilgestaan dat wedstrijden fluiten met mijn zwager Jan Oosterbaan vooral mijn schuld was. Het bijzondere daarbij was wel dat ik in 1990 de opleiding Scheidsrechter A-1 (nu: Bondsscheidsrechter niveau 3) heb gehaald, maar dat ik zonder verdere opleiding koppel ben gaan fluiten.

In 2000 heb ik onder andere zwager Jan Oosterbaan als verenigingsscheidsrechter opgeleid. Als  begeleiding ben ik met Jan koppel gaan fluiten om zodoende hem nog efficiënter en directer te kunnen begeleiden.

Toen op een gegeven moment (een vrijdag) mijn vaste koppelgenoot Henk Bongers te maken kreeg met  lichamelijke problemen en besloot hij te stoppen met het fluiten van wedstrijden, heb ik Jan Oosterbaan gevraagd om samen met mij een wedstrijd in de categorie HS 2^e divisie te fluiten. Hierna werd Jan min of meer gedwongen om alsnog de zogenaamde koppelcursus (destijds:  Handbal-scheidsrechter 3) te volgen. Ter ondersteuning van Jan heb ik besloten om deze cursus samen met hem te volgen.

Carla van Dijk, een bekend (inter-)nationaal scheidsrechter, was de docent van deze opleiding, samen met haar heb ik de opleiding Scheidsrechter A-1 gedaan en zij had mij in de afgelopen jaren al diverse keren koppel zien fluiten. Je kan je wellicht de verwarring bij haar voorstellen dat ook ik in 2008 deze opleiding bij haar kwam volgen.

Op basis van mijn activiteiten bij HV Roda’71, moest ik aan mijn zus Elly bekennen dat ik mijn “gereserveerde” mening over deze handbalvereniging geleidelijk aan heb moeten bijstellen, en -hoewel met de jaren mijn activiteiten met de jaren wat zijn afgenomen- blijf ik deze vereniging nog steeds in woord en daad steunen.

Zoals te doen gebruikelijk was het deze donderdag alweer laat geworden en gingen wij goed gemutst naar huis.

We hebben namelijk weer een teamfoto uit de jaren 90 gevonden! Daar kunnen we al wat namen gaan roepen zoals Micha Bloem, Marcel Delmee, Marcel van Damme, Rene Broekman, Alex de Regt, Patrick Haak, Arie Mudde en Ruud Bosman?

Weet u van welk jaar deze precies is en wellicht nog meer namen? Laat het de redactie weten en dan voegen we deze foto ook weer toe aan het album teamfoto’s!