DS1: Met zege op Atomium lekker naar de Kerst toe
De laatste wedstrijd van het jaar wil je winnen natuurlijk. Dus beide teams deden er alles aan om met een goed gevoel richting de Kerstdagen te gaan. De dames van Rosita probeerden het met snel combinatiespel en Atomium gooide er wat meer power in. Roda nam door Nikki al snel een 3-0 voorsprong. Met twee prima goalies als Nicole en Yvette onder de lat en goed verdedigen door Michaela, Idy en Ilse bleef de voorsprong in de loop van de eerste helft intact. Floor en Kathy pakken hun doelpunten mee waardoor de rust met een 15-11 voorsprong werd gehaald.
Atomium geeft in de tweede helft echter niet op en 20 minuten voor tijd komen ze op gelijke hoogte. Maar bij 17-17 scoort Simone 3x op rij en heeft Roda de wedstrijd weer in handen. Atomium gooit er nog een fysiek schepje boven, dit leidt weliswaar tot doelpunten, maar ook tot diverse tijdstraffen en zelfs een directe rode kaart. Kim en Yentl houden Roda aan de goede kant van de score. Uiteindelijk gooien Nikki en Simone de wedstrijd in de laatste 5 minuten met een paar doelpunten definitief in het slot en gezamenlijk slepen de dames deze overwinning met 28-24 uit het vuur.
Met en goed gevoel de feestdagen in dus
De doelpunten komen deze wedstrijd van Simone en Nikki 8x, Kim 5x, Yentl 3x en Floor en Kathy 2x.
Iedereen fijne kerstdagen toegewenst
D2: Wachten op? Told you so…
We hadden het er vorige week nog over in het verslag…
“Ik wil nu wel eens een keertje scoren” zei Michi en Thijs beaamde dit voor zichzelf ook. Tejay was al blij als hij een keertje de juiste keuze kon maken met wie je moet verdedigen. Jacco, Tyas, Daniek en Lauren hadden wel weer behoefte aan een wedstrijd winnen. Maar Pelle vond dat niet het belangrijkste. “Als we elkaar maar goed weten te vinden en instarten zonder bal, dat zou al heel wat zijn.” Leonora zei niet zoveel, ze is meer van het doen, alleen nu nog even die kruising weten te vinden. Jens keek bedenkelijk en mompelde iets van “de coach heeft teveel fantasie bij het schrijven van verslagen…”
Nou, daar heeft hij wel gelijk in, maar dat Michi en Thijs duidelijk maakten dat ze heel graag een keer willen scoren is niets aan gelogen.
En dan heb je ineens zo’n wedstrijd waarin alles lekker vlot loopt, waarin je vrijwel alles kunt proberen wat er te proberen valt.
Een wedstrijd waar Leonora bijna haar eigen kansen aan het creëren is, waar Tejay “denkt” dat hij niet meer weet wie hij moet verdedigen maar even vergeet dat hij ondertussen de bal al een paar keer onderschept heeft.
Een wedstrijd waar Daniek én Lauren gewoon doorzetten en tussen of langs verdedigers heengingen en meerdere malen scoorden.
Een wedstrijd waar wederom de solide basis opgebouwd werd door “de mannen” Jacco, Jens, Pelle en Tyas, die veelvuldig de snelheid erin hielden en zo vaak tot scoren kwamen.
En er is DUIDELIJK een gunfactor aan elkaar, waardoor waarachtig het moment kwam dat Michi ineens vrij voor het doel stond en de pet op had van “en NU gooi ik hem erin!”
Waar heel het team uit zijn dak ging, de coach weer het oude “TJAKKA!” gevoel kreeg met een verborgen traantje terwijl de ouders langs de kant hard gingen juichen. Tja, Michi, dan heb je dik vijf minuten pijn in de mondhoeken. Groter kon die big smile van jou niet zijn.
En dan bijna de klapper op de vuurpijl waar Thijs op het allerlaatste moment van de wedstrijd nog de bal kreeg maar zijn zenuwen niet kon bedwingen. En dat is eigenlijk maar goed ook. Want de mondhoeken hadden scheurtjes vertoond!
Daarvan weten we nu wel zeker dat hij zijn eerste doelpunt loeihard in de kruising zal gooien, want oh boy, die is het dan zo vreselijk zat. “EN NU GA IK SCOREN!” zal hij waarschijnlijk roepen terwijl hij dan zal gooien.
De 31 – 11 was weer even een ander verhaal dan de vorige twee wedstrijden. Deze jongens en meiden hebben als team veerkracht en zijn samen even teleurgesteld en we gaan weer verder, of samen de winst aan het vieren. Het is een team. Dat is duidelijk.
De coach
D2: Wachten op…
De ommezwaai, het moment dat het tot de verbeelding spreekt, het traantje wat je weg kunt pinken, oorverdovend gejuich vanaf de kant door de ouders, de smaak naar meer.
Allemaal dingen waar we op wachten, en heel erg lang zal het niet meer duren want op enig moment komt datgene wat ze op de training steeds beter laten zien, tot leven in een wedstrijd.
En dan… Is er geen houden meer aan, dan snappen ze waarom ze breed en diep staan en wordt het bijna kinderspel. Gelukkig maar, je zit tenslotte in D2!
Ook vanavond bij de training zie je dat er gretigheid is om te scoren, echter in de wedstrijden slaan ze nog een beetje dicht. Plankenkoorts? Mijn hoela! Het is gewoon wachten op het moment suprême!
Waar je straks als coach met open mond toekijkt om vervolgens te brullen “en nu erop en erover!”
Ja, dromen doen we graag, maar ik proef een moment van werkelijkheid aankomen!
De coach
DS2: “I Just followed the Tom Tom”
Het is een uitdaging om op zondagochtend om 10.30 uur een wedstrijd te spelen in Warmond. Gelukkig is het voordeel dat de wegen dan nog rustig zijn. We stonden tegenover Warmunda DS1, en ondanks het vroege uur was het volledige team aanwezig!
In de aanloop naar het zaalseizoen lag de nadruk aanvankelijk op techniek en conditie tijdens de trainingen. Recentelijk hebben we ons meer gefocust op loopwegen en beweging in de aanval. Het is inspirerend om te zien hoe het team snel nieuwe dingen oppikt en openstaat voor opbouwende kritiek. Tijdens trainingen hebben we de mogelijkheid om afstand te nemen en analytisch te kijken naar de bewegingen van spelers en waar we eventueel nog verbeteringen kunnen aanbrengen. Door al het harde werk ontstaat er meer rust in het spel. Passes komen aan, er wordt de tijd genomen voor aanvallen, en er ontstaat steeds meer samenwerking. Er ontstaat een team.
De wedstrijd tegen Warmunda was intens. Er werd stevig verdedigd aan beide zijden, en aanvallend werden er interessante zaken getoond. Het verschil was dat Roda vooral beweging zocht in plaats van zich te richten op vaste strategieën. Ik geloof dat deze benadering in de toekomst meer zal opleveren dan de traditionele “lang links”, “frikandel rechts”, enzovoort. Bij rust stonden we drie punten achter, maar in de tweede helft ging het gelijk op, en het bleef een boeiende wedstrijd. Vooral een langdurige aanval van Roda bleef me bij, niet alleen omdat we het idee slechts één keer hadden getraind. De opbouw begon met druk in het midden, waarop positiewisselingen plaatsvonden tussen de linker- (LO), midden- (MO), en rechterbuiten (RO). Deze aanval duurde een hele minuut, en uiteindelijk ontstond er veel ruimte voor Ginger, die haar tegenstander gemakkelijk voorbijging in een één-op-één situatie en scoorde. (en ik pink een traantje weg in mijn ooghoek).
Hoewel we de wedstrijd uiteindelijk nipt verloren, heb ik het gevoel dat we bij een volgende ontmoeting zullen winnen.
Beau: Welkom terug. Je brengt veel zelfvertrouwen en kracht op het veld.
Charlie: Wat straal jij een partij positieve energie uit.
Esmee: Wat kun jij hard schieten! Er ging er precies eentje in het hoekje. Blijf oefenen met de arm.
Ester: Slimme passes naar Nicole en fel verdedigd. Je werkt hard!
Eva: Een krachtpatser in de aanval en verdediging. Het is ongelofelijk!
Ginger: Sterk, snel, en als je zweeft tijdens een sprongschot lijkt het alsof je nooit meer naar beneden komt.
Karin: Snel en je kan hard schieten. Gebruik dat eens om te passeren. Je kan het!
Lieke: Lekker gekeept. Ik zie je groeien met het team.
Nicole: Slim op de cirkel. Fel in de verdediging!
Johanna: Super technisch, altijd vrolijk, je geniet echt!
Lisanne: Ondanks je blessure altijd aanwezig. Je help me altijd langs het veld. (maar ik zie je liever in het veld)
Oh ja, als je wilt weten waar deze kop op slaat, vraag het dan maar aan de dames van DS2.
D2: We zullen doorgaan
Onze D2 spelers zijn ondertussen wel gewend dat niet elke wedstrijd van een leien dakje gaat. Zeker als je te maken hebt met dispensatiespelers die helaas niet kunnen spelen in een team in een hogere leeftijdsklasse.
Niet leuk voor het team wat constant de ballen om de oren krijgt, maar uiteindelijk ook niet heel leuk voor degene die toe is aan een andere leeftijdsklasse.
Dat gezegd hebbende, feit is wel dat onze rakkers door blijven gaan. Het kost ze veel moeite, af en toe gepaard met emotie, maar van opgeven is geen sprake. Af en toe wil het nog wel eens “groeperen” in het midden, maar vaak staan ze breed en diep.
Zodra ze in de gaten krijgen dat stilstaan geen vooruitgang boekt en instarten zonder bal de truc is om veel meer te scoren, dan gaat de knop om en zijn ze meteen “in business”!
Dat is dan ook iets waar we de komende trainingen voornamelijk de aandacht aan gaan besteden.
Never give up! We zullen doorgaan!
Ow! En ze hebben de nieuwe yell gedaan!! 😀
DS1: Hellas een maatje te groot
Koploper Hellas komt op bezoek en die winnen hun wedstrijden meestal vrij ruim een mooie testcase dus voor de dames van Rosita. In de eerste 10 minuten wordt gelijke tred gehouden, maar al snel slaat Hellas een gaatje van een paar doelpunten. Ondanks prima verdedigen van Michaela en Idy en een paar fraaie stops van Nicole komt Hellas al voor rust tot 19 goals. Nikki scoort er 7 en Yentl, Simone Kathy en de prima spelende A junior Ilse scoren allen 1x zodat er met 11-19 aan de rust kan worden begonnen.
In de 2e helft doet Roda alles wat het kan om het hogere tempo van Hellas bij te benen en dat lukt vrij aardig. Laura, ook nog A junior , stopt 2 strafworpen en in de aanval blijft Nikki met 6 goals lekker op schot. Simone scoort 3x vanuit de hoek en ook Kim, Floor en Kathy weten een keer het net te vinden.
De wedstrijd wordt met 23-34 afgesloten. Een duidelijk verschil. Hellas was net in alle handbal aspecten een maatje te groot
Volgende week zaterdag een nieuwe kans
GC1: Een maatje te groot
Vandaag op het programma Mok HC1 – Roda’71 GC1. Op voorhand was al bekend dat dit een pittige wedstrijd kon worden.
Op Viënne na waren we helemaal compleet. Dat betekent dus 5 wissels en aangezien je iedereen even veel speeltijd wilt geven, zit je soms best lang op de bank. Dat dit niet altijd gunstig is voor het spel is wel duidelijk. Tegenwoordig ben je als coach meer met de wissels bezig dan met de wedstrijd zelf.
Ze begonnen niet al te best aan de wedstrijd en stonden al snel met 4-0 achter. Helemaal niet erg, maar Mok is op dit moment nog een maatje te groot voor ons. Met een stand van 10-3 gingen we de rust in.
Je probeert de kinderen nog wel te motiveren maar je zag gewoon dat ze moeite hadden met het fysieke spel van Mok. De uitslag van 26-8 gaf goed aan dat we nog op de nodige dingen moeten trainen. Goede keepers en fysieke spelers zullen we vaker tegen gaan krijgen, daar zullen we mee moeten omgaan.
Na de wedstrijd ook een goed gesprek gehad, dat er beter getraind moeten worden, aandacht voor de wedstrijd als je op de bank zit. Allemaal kleine dingen die wel het verschil kunnen maken. Niet dat we daar vandaag mee hadden gewonnen, maar het had wel een andere wedstrijd opgeleverd.
Alleen maar winnen leer je uiteindelijk ook niets van, dus af en toe verliezen is heel leerzaam. Dus nu is het een kwestie van leren van de wedstrijd en de volgende wedstrijd weer knallen.
Eerst gaan we volgende week even bowlen, even wat pins omver knallen!!
Jullie coaches
DS1: Even vallen, nu weer opstaan
De uitwedstrijd tegen de Feyenoord dames zal een pittige worden. Zijn de dames bestand tegen het stevige spel van de tegenstander? In het begin lukt dat prima, mede doordat de beide scheidsrechters het fysieke spel met gele kaarten en 2 minuten straffen bestraffen. Door goals van Nikki, Simone, Kathy, Charlie, Floor en Idy wordt een 5 doelpunten voorsprong opgebouwd. Geholpen door een prima Nicole in de goal lijkt er niets aan de hand. Maar nog voor rust komt Feyenoord terug in de wedstrijd en gaan we aan de thee met een 13-13 gelijke stand.
De eerste 20 minuten van de 2e helft gaan om en om. Yentl verdedigt fel en Laura pakt belangrijke ballen. Kim meldt zich ook op het scorebord en tot 23-23 is het een echte wedstrijd. Roda maakt echter te weinig gebruik van de overtal situaties en speelt te slordig om het beslissende gaatje te slaan. Een kleine 10 minuten voor tijd met een 25-24 achterstand is het ineens op bij de dames van Rosita. Feyenoord blijft doorgaan en binnen no-time is het gat geslagen en de wedstrijd gespeeld. Bij 33-25 wordt er afgefloten.
Helaas dus een dikke nederlaag voor de dames. Nu karakter tonen en volgende week revanche nemen.
D2: Tijd voor een nieuwe yell
Afgelopen zondag mocht D2 het opnemen tegen ETC. Een tegenstander met flinke meiden waar onze grootste kids nog klein bij lijken. En het zat tegen, veel ballen op de keeper en de weinig goede doelpogingen werden dan ook nog eens tegengehouden met de grote teen van de keeper.
De 12 – 5 verlies is merendeel gewoon pech dat de ballen er niet in gingen, maar… In geen enkele wedstrijd stond men zo breed en diep als vandaag. Nu er ook nog je voordeel mee doen en dan wordt zo’n stand toch echt totaal anders!
De stevige verdediging werd vaak goed door de scheidsrechters gezien, maar zo af en toe ontkom je er niet aan toch ook even tegen een muur of duwtje aan te lopen.
Na de wedstrijd heeft de coach het team nog even positief toegesproken, totdat het onderwerp “yell” aan de beurt kwam. De strijdlust en emotie van vandaag komt niet meer overeen met de “schattige yell”. Dat is er nu wel een beetje van af aan het raken.
Er Oh Dee Ah – RODA!
Dat doet de daadkracht en doorzettingsvermogen van vandaag meer eer aan!
De coach
DS1: Oliveo uit op zaterdagavond
Beide teams hebben, evenals de Hellas dames, 8 punten uit 5 wedstrijden en staan daarmee gedrieën bovenaan in de hoofdklasse. . Het belooft dus weer een spannend potje handbal te worden. De defribilator is opgeladen en klaar voor gebruik.
Tot 4-4 gaat het inderdaad gelijk op, maar dan krijg de dames van Rosita hun wekelijkse 5 minuten dip en door slordig spel kan Oliveo de nodige breaks lopen en een 9-5 voorsprong nemen. Maar de dames herpakken zich gelukkig en nog voor rust wordt het gaatje terug gebracht naar 2 doelpunten en wordt met een 14-12 achterstand aan de thee begonnen. De doelpunten in de 1e helft komen van Nikki 4x, Kim 3x Yentl 2x, Karin, Michaela en Simone 1x.
Roda begint sterk aan de 2e helft. Ginger en Idy verdedigen uitstekend en Yvette en Nicole blinken weer uit en pakken diverse breaks en 3 van de 4 strafworpen. Hierdoor bouwt Roda een voorsprong van 3 doelpunten op. Toch wordt het weer bijzonder spannend want 5 minuten voor tijd staat het gewoon weer gelijk en dan lijkt Oliveo (Onze Leus Is Vooruit En Overwinnen) zijn naam eer aan te doen en neemt 2 minuten voor tijd een 23-21 voorsprong. Maar Roda betekent niet voor niets Recht Op Doel Af en vlak voor tijd is het Kim die de verdiende gelijkmaker binnen schiet. In de laatste 10 seconden kan zelfs de overwinning nog worden binnen gesleept, maar dat zou te veel van het goede zijn geweest. Met 23-23 staat er een terechte eindstand op het scorebord. De doelpunten in de 2e helft kwamen van Nikki en Simone 3x, Floor 2x en Michaela, Yentl en Kim 1x.
Hierdoor blijven de dames van Roda (Reken Op Defribilator Altijd) in de top van de hoofdklasse mee doen. En dat is een knappe prestatie.